Holybreak - Sanktuarium Świętego Antoniego z Padwy (Roccalumera)

Sanktuarium Świętego Antoniego z Padwy (Roccalumera)

Via Umberto I, 98027 Sciglio

Sanktuarium Świętego

św. Antoni z Padwy

UDOSTĘPNIJ

ZAPISZ

O sanktuarium:

Santuario Sant'Antonio di Padova di Roccalumera to święte sanktuarium katolickie znajdujące się przy starożytnej Via Consolare Valeria - dziś Via Nazionale - w Roccalumera. Zarządzane przez Siostry Kapucynki Najświętszego Serca, założone przez Sługę Bożą Weronikę Briguglio i Czcigodnego Francesco Maria Di Francia, charakteryzuje się silną duchowością chrystocentryczną i antoniańską i zawsze było punktem odniesienia dla całej dzielnicy. Od 1982 roku kościół jest sanktuarium diecezjalnym. Kult św. Antoniego na terytorium Roccalumerese jest nierozerwalnie związany z narodzinami Zgromadzenia Sióstr Kapucynek Najświętszego Serca. W dniu 11 marca 1897 roku grupa czterech zakonnic z Dzieła założonego przez świętego Hannibala Marię z Francji w dzielnicy Avignone w Mesynie postanowiła przenieść się do Roccalumera na krótki okres nowicjatu, aby dojrzeć do głębszej formacji zakonnej, a jednocześnie uniknąć zaostrzenia pewnych nieporozumień, które powstały w Dziele. Zamiast tego, najwyraźniej "Opatrzność miała inne plany". Kiedy przybyli do Roccalumera, natychmiast udali się do kościoła, aby podziękować Panu za pomoc i ochronę, jaką im dał, i uczestniczyli we Mszy Świętej. Następnie zamieszkali najpierw w małej willi pani Fiorentino, miejscu ich zwykłych wakacji; potem w małym mieszkaniu wynajętym od marionetki Carrozza, gdzie narodziła się nowa Wspólnota Ubogich Córek Najświętszego Serca Jezusowego. W ciągu tych miesięcy Pan objawił swoją wolę, posługując się prostym codziennym życiem i sprawił, że zrozumieli potrzebę obecności mającej na celu pomoc ubogim, potrzebującym, ale przede wszystkim dużej liczbie dzieci, które były bez rodziców, samotne, bez rodziny: "nie miały nikogo". Z tych powodów, pod kierownictwem siostry Weroniki od Dzieciątka Jezus, najstarszej z czterech sióstr, i kanonika Francesco Maria di Francia, ich ojca duchowego, narodził się sierociniec dla dziewcząt. Mieścił się w magazynie zakupionym przez ojca Francesco dzięki hojnej pomocy jego wuja Carmelo Papandrea; składał się z trzech dużych pokoi i stał się ostateczną siedzibą Domu Macierzystego Zgromadzenia. Był 30 sierpnia 1899 roku. Ojciec Francesco i Matka Veronica, zaangażowani w ten sam projekt charytatywny, nie zważali na znaczne poświęcenia i byli szczęśliwi. Długa i piękna historia, przesiąknięta "miłością i pokorą", dopiero się zaczynała. Siostry żyły w absolutnym ubóstwie i doskonałej radości, zgromadzone wokół Jezusa w Najświętszym Sakramencie, kontemplując niezgłębione miłosierdzie Boże i modląc się o każdej porze w kaplicy instytutu (która istnieje do dziś, ale jest dostępna tylko od wewnątrz), zainaugurowanej w 1904 r. i poświęconej Najświętszemu Sercu Jezusa, z którego czerpały siłę i siłę, pomoc i pocieszenie. Otrzymywały zewsząd jałmużnę i rozdawały ją potrzebującym; poszukiwanie było dla nich prawdziwą misją: doradzały wątpiącym, wspierały pogrążone w żałobie matki i młodych ludzi w niebezpieczeństwie, odwodziły od nieślubnych małżeństw i przyjmowały porzucone dziewczęta. Po zaledwie ośmiu latach w nowym domu mieszkało 14 zakonnic i 56 osieroconych dziewcząt, które były utrzymywane bezpłatnie, bez dochodów, składek czy dotacji. Ojciec Francesco i matka Veronica opiekowali się nimi z uwagą i czułością prawdziwych rodziców, utrzymując dzieci w atmosferze ciepła i rodziny. Stąd też Święty z Padwy jest postacią obecną w tradycji Instytutu od samych jego początków, marnotrawnym i cichym pomocnikiem w rozwoju wspólnoty i szczególnym orędownikiem Sióstr Najświętszego Serca, tak bardzo, że są one popularnie nazywane "Siostrami Świętego Antoniego". Sam sierociniec dla dziewcząt nosi teraz jego imię. W tym samym roku zdrowie ojca Francesco pogorszyło się; założyciel zmarł na atak serca 22 grudnia 1913 r.; odpowiedzialność za Dzieło pozostała na barkach Matki Weroniki i kapucyna ojca Salvatore da Valledolmo, którego założyciel chciał w Roccalumera przez około sześć miesięcy, aby pomagał i pomagał w już ustanowionym dziele charytatywnym. W międzyczasie, z woli o. Salvatore, Instytut - zachowując swoją tożsamość i duchową fizjonomię - w dniu 1 grudnia 1915 r. uzyskał oficjalne i ostateczne przyłączenie do zakonu Serafickiego Ojca św. Franciszka, ku wielkiej radości sióstr i samej Matki Weroniki, które były świadome, że narodziły się <<franciszkańskie >> w sercu Założyciela i dlatego były zachwycone, że stały się "kapucyńskimi tercjarkami Najświętszego Serca". Ojciec Salvatore, zawsze młody i pełen pasji do pracy powierzonej mu przez Ojca Franciszka, przystąpił do rozbudowy sierocińca, a gdy zabrakło już w nim miejsca, kupił ziemię przed nim; w tym miejscu wkrótce miało się spełnić śmiałe życzenie Matki Weroniki: duży kościół ku czci św. Jego budowa rozpoczęła się pośród tysiąca trudności w 1926 r., krok po kroku, również z praktyczną pomocą sióstr zakonnych i kapucynów, którzy intensywnie pracowali razem z murarzami. Jednak niektórzy mieszkańcy miasta, niezadowoleni z budowy, wysuwali oszczerstwa przeciwko zakonnicom i braciom kapucynom, którzy im pomagali. Zaczęły się nieporozumienia z Kurią, która wcześniej była zawsze życzliwa, ale teraz była od nich daleka, głównie z powodu serii wzajemnych nieporozumień i błędnych interpretacji, które po długich i niebezpiecznych wydarzeniach zostały stopniowo rozwiązane po przybyciu z Rzymu - 1 czerwca 1929 r. - delegata apostolskiego o. Stanislao Ambrosiniego, osobiście mianowanego przez Piusa XI. Gdy burza minęła, a proces sądowy z rodziną Papandrea-Biotti został wygrany w 1930 r., prace budowlane przy kościele św. Antoniego - które pozostały niedokończone - mogły być kontynuowane, również dzięki pomocy, jaką ks. Ambrosini był w stanie uzyskać od biskupa Paino, wielkiego budowniczego Mesyny. Realizacja prac wymagała znacznego zaangażowania zasobów ludzkich i ekonomicznych, a projekt mógł zostać ukończony <<dzięki jednomyślnym i nadludzkim ofiarom oraz hojności dobroczyńców>>. Kościół został ukończony pod mądrym kierownictwem duchowym o. Ambrosiniego, został wzbogacony o piękny monumentalny ołtarz i poświęcony 26 maja 1932 r., kiedy prace nie były jeszcze ukończone (miały zostać ukończone w następnym roku). W tym dniu obecna była Matka Weronika, a proboszcz z Roccalumera, o. Carmelo Saccà, odprawił pierwszą Mszę św. w tym miejscu, delegowany na tę okazję przez arcybiskupa. Nabożeństwo było wzruszające, zakonnice zobaczyły, że ich liczne ofiary i modlitwy zostały uwieńczone, a ludzie poczuli nieodparte wezwanie do praktyk religijnych. Od tego czasu modlitwy zakonnic i wiernych wyznaczają codzienny rytm dni i kulminują w celebracji Eucharystii, czasu łaski przeżywanego przez wszystkich z głębokim wewnętrznym uczestnictwem. Ponadto, pięćdziesiąt lat po tym szczęśliwym wydarzeniu, arcybiskup Mesyny Ignazio Cannavò wydał dekret erygowania kościoła św. Antoniego Padewskiego jako sanktuarium diecezjalnego (dekret z 8 grudnia 1982 r.), który wszedł w życie 20 grudnia 1982 r., w dniu, w którym kościół został poświęcony uroczystym obrzędem przez arcybiskupa Cannavò. Architektonicznie, zewnętrzna fasada sanktuarium wydaje się stonowana i elegancka. Na szczycie znajduje się zakrzywiony obniżony tympanon, zwieńczony dużym krzyżem, a elegancka balustrada stanowi zwieńczenie całej konstrukcji. W dolnym rejestrze dominuje duża, artystyczna brama z kutego żelaza, na szczycie której widnieje herb rodziny kapucynów i uderzający napis "Vere Dominus est in loco isto" (Zaprawdę Pan jest na tym miejscu), zaczerpnięty z Księgi Rodzaju (28:16), który nadaje świątyni majestat i respekt. Jest on otoczony czterema żelaznymi oknami, po dwa z każdej strony, oddzielonymi kolumnami i zwieńczonymi skromnymi owalnymi otworami, które pozwalają na oświetlenie przestrzeni za nimi. Wejście do sanktuarium charakteryzuje się dużym egzonarteksem, zdominowanym przez dwie masywne marmurowe kolumny i przeznaczonym na powitanie pielgrzymów, którzy gromadzą się w sanktuarium w okresie świątecznym, pragnąc czcić świętego z Padwy i otrzymać tradycyjny błogosławiony chleb od sióstr kapucynek. Plan sanktuarium, po przejściu przez centralne drzwi, ma kształt krzyża łacińskiego, z trzema nawami podzielonymi dwoma rzędami po pięć kolumn w stylu jońskim, podczas gdy półkolista koryncka kolumnada otacza monumentalny ołtarz główny w delikatnym i ciepłym uścisku; po obu stronach duża galeria dla kobiet przerywana małymi korynckimi kolumnami wychodzi na nawy boczne. Wielką powagę budowli nadaje kasetonowy sufit, a także dwa duże łuki nad prezbiterium: jeden z nich jest ozdobiony w centrum dużym barokowym stiukiem przedstawiającym herb zakonu kapucynów podtrzymywany przez dwóch cherubinów, drugi jest ozdobiony malowidłami dwóch aniołów grających muzykę, trzymających wiązkę lilii, aby ofiarować je świętemu. Monumentalny ołtarz jest z pewnością najcenniejszym dziełem w Sanktuarium. Trzy stopnie z czerwonego marmuru prowadzą do właściwego ołtarza: mensa jest podtrzymywana przez dwie piękne marmurowe rzeźby klęczących cherubinów, a płaskorzeźba na frontonie przedstawia rimeński cud muła, co stanowi znaczącą syntezę eucharystycznego charakteru ołtarza i nabożeństwa do św. Tabernakulum jest centralnym elementem ołtarza: dwa poziomy polichromowanych marmurowych stopni, wyposażone w rogi, symbole boskiej mocy, obramowują świętą skrzynię i służą jako podstawa dla małej świątyni mieszczącej posągowy wizerunek świętego Thaumaturge. Edykuła świętego spoczywa na wysokiej predelli, ozdobionej w centrum głową anioła i festonem, i składa się z ośmiu małych kolumn, z których cztery są ustawione w półkolu, zwieńczone kapitelami, gzymsami i gzymsami. Biała luneta w kształcie muszli, ozdobiona u góry i po bokach motywami roślinnymi, służy jako korona. Nad wszystkim góruje krzyż. Monumentalny ołtarz został poświęcony 26 maja 1932 roku, w tym samym dniu, w którym po raz pierwszy odprawiono na nim Najświętszą Ofiarę Mszy Świętej. Duże prezbiterium Sanktuarium wieńczy wielki fresk przedstawiający Trójcę Świętą, który zajmuje całą lunetę. Przedstawienie, dzieło mistrza G. Russo, zostało ukończone 30 maja 1933 r. i "ukazuje się z uroczystą wspaniałością wiernym, którzy przekraczają próg Sanktuarium". W 1982 r., po reformie Mszału Rzymskiego ogłoszonej przez Pawła VI, zreorganizowano miejsca celebracji w prezbiterium, usunięto balustradę i zainstalowano nowy ołtarz "Coram populi" oraz ambonę z czerwonego marmuru, zaprojektowane przez architekta Giovanniego Rinaldiego. 20 grudnia tego samego roku arcybiskup Mesyny Ignazio Cannavò konsekrował nowy ołtarz i uroczyście poświęcił świątynię, podczas ceremonii, która była świadkiem jej wzniesienia do godności sanktuarium. Z prezbiterium, na ścianach zwróconych odpowiednio do prawej i lewej nawy, znajdują się ołtarze Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanej Dziewicy Maryi, "proste i przyjemne ze względu na ich wyrafinowane linie architektoniczne, które przypominają początki fundacji Roccalumerese": Najświętsze Serce jest bowiem źródłem i centrum charyzmatu założycieli, podczas gdy Maryja Dziewica jest powierzona Zgromadzeniu. Ponadto na jednej z bocznych ścian kościoła znajduje się artystyczny, ręcznie malowany krucyfiks, wykonany dla Sanktuarium przez dobroczyńcę, prof. Krzyż został poświęcony i zainaugurowany 11 marca 2017 r., z okazji 120. rocznicy założenia Zakonu, podczas uroczystej Eucharystii, której przewodniczył biskup Mesyny, ks. Giovanni Accolla. Groby założycieli, Francesco Marii di Francia i Veroniki Briguglio, znajdują się również w nawach bocznych w pobliżu wejścia do sanktuarium. Pomnik pogrzebowy ojca Francesco został poświęcony 15 maja 1935 r., a jego doczesne szczątki przyjęto 24 maja następnego roku. Wykonany z rzadkiego czarnego marmuru z żółtymi żyłkami, zwieńczony jest okrągłym półpiersiem z białego marmuru przedstawiającym twarz Czcigodnego. Z kolei grobowiec Matki Weroniki został ukończony w 1963 r., a jej doczesne szczątki spoczęły w nim 11 września 1964 r. Wykonany przez rzeźbiarza Ovidio Suterę, zwieńczony jest dwoma dużymi posągami z białego marmuru przedstawiającymi fundatorkę i dziewczynkę, która klęcząc, wzywa jej matczynej opieki. Ogólnie rzecz biorąc, Sanktuarium Świętego Antoniego jest miejscem fascynującym pod względem duchowym i architektonicznym, miejscem, w którym każdy odwiedzający nie może nie ulec poczuciu pobożnego zdumienia, wywołując święte zdumienie i inspirując do skupienia w kontemplacji i wspaniałej celebracji Boskiej liturgii. W roku Pańskim 2013, z okazji setnej rocznicy przybycia figury świętego Antoniego do Roccalumera, na polecenie księdza biskupa Francesco Maria di Francia, podczas jubileuszu stulecia śmierci samego Założyciela, wolontariusze antoniańscy, w porozumieniu z Siostrami Kapucynkami Najświętszego Serca, zorganizowali wielką zbiórkę pieniędzy, która umożliwiła, dzięki wkładowi finansowemu wielu wiernych, kontynuację renowacji czczonego symulakrum świętego; Figura opuściła Instytut i trafiła do warsztatu mistrza renowacji Ugo Vaccaielli z Katanii. Pod koniec prac, które trwały kilka miesięcy, powrót odrestaurowanego symulakrum został powitany przez wzruszony tłum wiernych, 16 marca 2013 r., uroczystą Eucharystią pod przewodnictwem ks. Antonio Ucciardo, w obecności władz publicznych, Matki Generalnej Mariaconcetta i mistrza konserwatora. Podczas homilii o. Ucciardo podkreślił niezwykłe podobieństwo między Założycielem o. Franciszkiem Marią Di Francia i św. Antonim, postaciami o centralnym znaczeniu dla wspólnoty wiernych, poprzez które wyraża się autentyczna fizjonomia posługi Instytutu, ręka wyciągnięta w kierunku ubogich, postrzeganych nie tylko jako odbiorcy dóbr materialnych, ale potrzebujących wsparcia duchowego, zwłaszcza w obecnym okresie kryzysu moralnego i duchowego w historii całej ludzkości. "Kościół, sługa Pana, poprzez te postacie wypełnia swoją pierwotną rolę, niosąc pomoc cierpiącym i sierotom naszych czasów. Święci są zatem potrzebni, nie tylko dla popularnego kultu, ale dlatego, że reprezentują to, czego wierni naprawdę potrzebują. Są ostrzeżeniem, żywym obrazem i wizualnym punktem odniesienia, którym można się inspirować. My również - powiedział ojciec Ucciardo - musimy starać się stać odnowionym obrazem mężczyzn i kobiet, których Ojciec Niebieski chciał odkupić od grzechu, aby obdarzyć swoją łaską". Sanktuarium jest co roku miejscem uroczystych obchodów ku czci św. Antoniego z Padwy. Program uroczystości rozpoczyna się zwykle od przeniesienia świętej figury Thaumaturge (zakupionej przez Założyciela, a zatem najstarszej) z Instytutu do Sanktuarium, gdzie rozpoczynają się obchody trzynastego dnia (z modlitwą nieszporów, różańcem świętym, koronką do św. Antoniego i celebracją Eucharystii). W dniu translacji ma również miejsce ofiarowanie lampy wotywnej przez wolontariuszy Anthonian, wraz z odnowieniem aktu konsekracji. Uroczystości odbywają się we wszystkie dni tredicyny i są momentem duchowej odnowy oraz okazją do przystąpienia do sakramentu pojednania. 12 czerwca, w przeddzień uroczystości, dzieci, ich dewocjonalia i tradycyjny chleb św. Antoniego są błogosławione podczas Mszy św. Chleb jest rozdawany od tego samego wieczoru i przez cały następny dzień przez siostry i wolontariuszy antoniańskich w exonarthex Sanktuarium. 13 czerwca, w dniu uroczystości, odbywa się nieustanna pielgrzymka wiernych, przybywających co roku z całej prowincji i spoza niej, do stóp Świętego od Cudów, aby uczestniczyć w licznych Mszach Świętych, które są odprawiane przez cały ranek, aby otrzymać pobłogosławiony chleb i oddać hołd Chwalebnemu Thaumaturge za otrzymane łaski. Od kilku lat, po długim okresie nieobecności, przywrócono starożytne coroczne spotkanie z procesją świętego. Po uroczystej celebracji eucharystycznej po południu rozpoczyna się procesja, towarzysząca czczonej symulakrze świętego Antoniego i relikwii świętego przechowywanej w sanktuarium wzdłuż ponad 2 km Via Umberto I, która przecina miasto, a następnie tradycyjne losowanie 13 darów. Obchody kończą się w dniu oktawy, uroczystą Eucharystią i powrotem symulakrum św. Antoniego do skrzydła mieszkalnego Instytutu, gdzie jest przechowywane przez siostry przez resztę roku. Historia procesji w dniu 13 czerwca jest szczególna: odbywała się ona regularnie do 1963 roku, po czym została zlikwidowana. Dlatego przez około czterdzieści lat święto świętego odbywało się bez procesji, podczas gdy starożytna figura Thaumaturge była czczona przez wielu wiernych w atrium skrzydła mieszkalnego sióstr, które było otwierane co roku na tę okazję. Tak więc coraz liczniejsi wielbiciele świętego, którzy przybywali do sanktuarium w ciągu trzynastu dni i w dniu święta, musieli czekać dobre 43 lata, zanim mogli ponownie zobaczyć cudotwórcę na swoich ulicach: Po potężnej zbiórce podpisów (ponad 1500), wysłali petycję do arcybiskupa Mesyny, aby wyrazić mu to silne pragnienie obecne w ich dzieciach Roccalumeresi. Biskup przychylił się do prośby i 13 czerwca 2006 r., pośród dwóch skrzydeł tłumu, czczona symulakra św. Antoniego przeszła całą długość Via Nazionale, ku radości i wzruszeniu wszystkich obecnych. W kolejnych dwóch latach, 2007 i 2008, święto św. Antoniego ponownie odbyło się bez procesji. W 2009 roku została ona jednak ponownie zatwierdzona, ale w "zredukowanej" wersji, skoncentrowanej wyłącznie na duchowej refleksji, bez fajerwerków, bez przystanków i na znacznie krótszej trasie (do dwóch kościołów Madonna della Catena i Madonna del Carmelo). Procesja odbywała się w ten sposób do 2012 roku. W dniu 13 czerwca 2013 r., z okazji uroczystych obchodów stulecia symulakrum św. Antoniego (w tym samym roku, co pierwsza setna rocznica śmierci Założyciela), procesja została przywrócona w całości, a odrestaurowana figura świętego powróciła do uroczystej formy - i bez wcześniejszych ograniczeń - wzdłuż całej Via Nazionale, przyjmując ostateczną formę, którą zachowuje do dziś, ku wielkiej radości wiernych.

Czytaj więcej

Mapa:

Sanktuaria w pobliżu: