Holybreak - Bazylika sanktuarium Madonna delle Lacrime (Siracusa)

Bazylika sanktuarium Madonna delle Lacrime (Siracusa)

Viale Teocrito, Siracusa

Sanktuarium Maryjne

UDOSTĘPNIJ

ZAPISZ

Źródło: Wikimedia Commons

O sanktuarium:

Sanktuarium bazylika Madonna delle Lacrime to bazylika mniejsza i sanktuarium maryjne wzniesione na pamiątkę cudownego rozdarcia gipsowego wizerunku Niepokalanego Serca Maryi, umieszczonego przy łóżku pary Iannuso w ich skromnym domu przy via degli Orti w Syrakuzach, w 1953 r. W 2002 roku Jan Paweł II podniósł sanktuarium do godności bazyliki mniejszej, nadając mu nazwę „bazylikowe sanktuarium Matki Bożej Łezowej”. W 2019 roku Konferencja Episkopatu Sycylii erygowała go jako sanktuarium regionalne. Cudowne wydarzenie powtórzyło się od 29 sierpnia do 1 września 1953 r. co najmniej 58 razy, ku ogólnemu wzruszeniu ogromnej rzeszy wiernych, w domu małżeństwa Iannuso. Łzy zebrano i poddano analizie naukowej, w wyniku czego uzyskano skład podobny do ludzkiego płynu łzowego. Nabożeństwo, które potem nastąpiło, było ogromne. Mały wizerunek Madonny delle Lacrime, po raz pierwszy tymczasowo hospitalizowany na pobliskim Piazza Eurypide w latach 1953–1968, został umieszczony w sanktuarium w obecnej krypcie, gdzie pozostawał od 1968 do 1994 r., po czym został przeniesiony do górnej świątyni Sanktuarium okazji poświęcenia. W dniu 9 maja 1954 roku kardynał Ernesto Ruffini, arcybiskup Palermo, w uroczystym obrzędzie i w obecności najwyższych władz oraz około 40 000 osób, pobłogosławił i wmurował kamień węgielny pod sanktuarium na terenie przeznaczonym pod jego budowę. Dzieło zostało zaprojektowane w 1957 roku przez francuskich architektów Michela Andraulta i Pierre'a Parata po międzynarodowym konkursie, ale prace konstrukcyjne wykonał inżynier Riccardo Morandi. Budowę rozpoczęto w 1966 r.: ze względu na ekstremalną nowoczesność projektu od początku wzbudziła wiele kontrowersji ze strony obywateli, którzy uważali tę pracę za „żelbetowego potwora”, który dodatkowo obciążał i tak już mocno zagrożony obszar miejski. Właśnie z tego powodu nawet plac budowy był i jest przedmiotem kontrowersji i krytyki. Spory te znacznie opóźniły jego budowę, którą ukończono dopiero w 1994 roku. Podczas wykopalisk fundamentów natrafiono na dzielnicę mieszkalną z VI wieku p.n.e. i wydobył na światło dzienne fragment drogi, który w przeszłości był główną ulicą dzielnicy Akradina. Budowę zakończono po około 28 latach, a sanktuarium zostało konsekrowane, otwarte i poświęcone Madonnie delle Lacrime w dniu 6 listopada 1994 r. przez papieża Jana Pawła II. Osiem lat później, w 2002 roku, sam Jan Paweł II podniósł ją do godności bazyliki mniejszej. W dniu 14 grudnia 2014 roku odbyła się w nim uroczysta Eucharystia, której przewodniczył patriarcha Wenecji Francesco Moraglia, w obecności ciała Św. Łucji, wyjątkowo odwiedzając Syrakuzy 1710 lat po męczeństwie patrona, które miało miejsce w 304 r. podczas wielkich prześladowań zleconych przez cesarza Dioklecjana. W dniu 7 grudnia 2016 r. odbyło się tu święcenia biskupie Giovanniego Accolli, arcybiskupa metropolity Mesyny-Lipari-Santa Lucia del Mela, pochodzącego z Syrakuz. W 2019 roku Konferencja Episkopatu Sycylii, której przewodniczył wówczas arcybiskup Katanii Salvatore Gristina, erygowała go jako sanktuarium regionalne. Obecnie jest to jedyne regionalne sanktuarium maryjne w całym regionie. W dniu 24 października 2020 r. odbyły się w nim święcenia biskupie i wstąpienie do diecezji Francesco Lomanto, arcybiskupa Syrakuz. Sanktuarium składa się z bazyliki (czyli górnej świątyni) i krypty (lub dolnej świątyni), o stożkowym korpusie utworzonym przez żelbetowe żebra, które osiągają całkowitą wysokość 103 m; 94,30 m, zaczynając od chodnika i zwieńczona stalową koroną z rzeźbą Madonny z pozłacanego brązu, dziełem Francesco Caldarelli, otoczoną aureolą z okrągłymi elementami i promieniami. Nie licząc kaplic ma średnicę 71,40 m. Może pomieścić 11 000 miejsc stojących i 6 000 miejsc siedzących. Górna świątynia sanktuarium została poświęcona przez Papieża Jana Pawła II 6 listopada 1994 roku podczas jego wizyty duszpasterskiej w Syrakuzach. W marmurowym ołtarzu głównym znajduje się niezwykły obraz, przeniesiony do górnej części świątyni 5 listopada 1994 r., przed wieczornym przybyciem Papieża. Nad ołtarzem znajduje się cenny drewniany krucyfiks z XVIII wieku. Ołtarz w kształcie kwadratu jest dziełem rzeźbiarza Giancarlo Marchese. Podstawa z brązu składa się z czterech paneli, które odtwarzają niektóre sceny z Księgi Apokalipsy. Stół wykonany jest z kamienia Modica: wyryto na nim werset w języku greckim zaczerpnięty z piątego rozdziału Listu św. Pawła do Efezjan: «Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie». Na obwodzie bazyliki znajdują się trzy zakrystie (za ołtarzem głównym) oraz 22 kaplice: po lewej stronie kaplice z reprodukcją Całunu Świętego i Najświętszego Sakramentu; po prawej kaplica Ołtarza Miłosierdzia (w której wystawiona jest także figura przedstawiająca św. Łucję), św. Józefa, św. Pio z Pietrelciny, którego posąg był wcześniej wystawiony w odpowiedniej kaplicy w krypcie sanktuarium oraz św. Święty Jan Paweł II. Krypta sanktuarium została poświęcona i poświęcona Niepokalanemu Sercu Maryi w dniu 28 sierpnia 1968 roku przez Giuseppe Bonfiglioli, arcybiskupa Syrakuz. Następnego dnia przeniesiono tam niezwykły obraz, który wylał łzy w 1953 roku. Ostatecznie został on zainaugurowany 1 września następnego roku przez kardynała Francesco Carpino, arcybiskupa Palermo. 22 lutego 1987 roku cudowny obraz został przeniesiony do sali duszpasterskiej sanktuarium i pozostawał tam przez siedem lat podczas prac nad podwyższeniem bazyliki. Następnie mały obraz ponownie przechowywano przy ołtarzu głównym krypty od 1 maja do 4 listopada 1994 r., w oczekiwaniu na wizytę duszpasterską papieża Jana Pawła II w listopadzie następnego roku w celu poświęcenia sanktuarium. Na posadzce krypty zachowały się pozostałości z okresu rzymskiego i późnoantycznego, składające się z pogańskiego hipogeum i przylegającego do niego obszernego pomieszczenia, którego ściany oryginalnie zdobiły mozaiki. W krypcie znajdują się różne kaplice, m.in. San Corrado Confalonieri, Sant'Agata, Santa Lucia, San Francesco d'Assisi, San Pio da Pietrelcina oraz ikonostas, w którym odprawiane są msze święte w obrządku bizantyjskim. W kaplicy Santa Lucia znajduje się grób arcybiskupa Calogero Lauricelli, biskupa Syrakuz od 1973 r. do jego śmierci w 1989 r. Forma architektoniczna sanktuarium była krytykowana przez znanych liturgistów i urbanistów, ale także przez stowarzyszenia, dziennikarzy i zwykłych obywateli. Konstrukcja była również przedmiotem różnych interpretacji: architekci dążyli do strukturalnej realizacji koncepcji wzniesienia ludzkości do Boga. W rzeczywistości plan ze swoim kołem ma reprezentować ludzkość sięgającą do Boga. Inne powszechnie przypisywane są takie znaczenia o: latarni morskiej, utożsamianej z Maryją, prowadzącej do portu, jakim jest Jezus; namiot, w którym Matka wita swoje dzieci, aby prowadzić je do Ojca; łza spadająca z góry widoczna w dynamice uderzenia w ziemię.

Czytaj więcej

Mapa:

Sanktuaria w pobliżu: