Sanktuarium Świętego Krucyfiksu (Desio)
Via Giovanni Maria Lampugnani 39, 20832 Desio
Miejsce z Relikwiami
UDOSTĘPNIJ
ZAPISZ
7
Sanktuarium Świętego Krucyfiksu (Desio)
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
O sanktuarium:
Sanktuarium Świętego Krucyfiksu z Desio znajduje się przy via Lampugnani 39.
Dzisiejsza konstrukcja, dzieło inżyniera Spirito Marii Chiappetty, utrzymana jest w stylu neogotyckim i została poświęcona 26 lipca 1913 roku przez arcybiskupa Mediolanu, kardynała Andreę Ferrari.
Wewnątrz na uwagę zasługuje ołtarz główny z polichromowanego marmuru w stylu neogotyckim, zawierający podobiznę Naszego Pana na Krzyżu z końca XVI w., obiekt powszechnej czci, ukoronowany przez kardynała Ildefonso Schustera w 1948 r. jako głosowanie obywateli Desio za ochronę uzyskaną przed bombardowaniami podczas wojny.
Wśród innych dóbr artystycznych można wymienić XIX-wieczną kopię akademicką poliptyku Sant'Andrea autorstwa Mantegny, XVII-wieczny olej na płótnie przedstawiający św. Bartłomieja Apostoła (podarowany w 1941 r. ku pamięci ks. Paolo Rigamontiego, kapelana szpitala miejskiego, autorstwa jego kuzyna P. Cermenati) oraz Ecce Homo w stylu Caravaggia z końca XVII wieku.
Malowidła w niecce absydy przedstawiają siedem sakramentów i są dziełem współczesnego malarza Alberto Boganiego z Como, także autorstwa artysty są przedstawienia Madonny i św. Józefa na zakończeniach obu naw bocznych.
Dwa ołtarze boczne, znajdujące się na końcach krzyża centralnego, poświęcone są odpowiednio Madonnie del Carmelo i św. Franciszkowi z Asyżu.
Liczne zachowane relikwie i wota złożone za otrzymane łaski.
Smukła dzwonnica osiąga wysokość około 30 metrów na szczycie miedzianej iglicy i zawiera w swojej celi 5 dzwonów (podarowanych przez rodzinę właścicieli sklepów spożywczych Sala) w tonacji mieszkania A, odlanych w 1948 roku przez odlewnię Carlo Ottolina z Seregno, 3 z poprzednich dzwonów z 1936 roku poświęcono, aby ocalić znacznie bardziej znane w bazylice przed zarekwirowaniem na cele wojenne.
Historia tego miejsca kultu jest bardzo stara i złożona, przed wyburzeniem pod budowę obecnego budynku znajdowało się oratorium San Bartolomeo, o którym wspominał już w XIII wieku Goffredo da Bussero w Liber Notitiae Sanctorum Mediolani i następnie podczas wizyty w 1567 r. ojca Lionetta da Clivone, który przedstawił nam pierwszy dokładny opis starożytnej budowli.
Budynek miał bardzo rozwinięty pod względem wysokości kwadratowy kształt (około 6,6 x 6,5 x 11,3 m). Odpowiednio przykryty, miał prostą, gruntową podłogę, a ściany były pełne pęknięć. Wizytator apostolski wspomina obecność pojedynczego, pozbawionego ozdób ołtarza, obok którego umieszczono chrzcielnicę, co wynika z kontrastu pomiędzy lombardzkim, ariańskim centrum placu, posiadającym inną chrzcielnicę, a rzymskokatolickim z dzielnicy Vigana (później Dugana).
W następnych stuleciach oratorium San Bartolomeo przeżyło głęboki kryzys, być może spowodowany przybyciem franciszkanów na tereny obecnie zajmowane przez Torre del Palagi.
W 1570 roku założono Bractwo Świętego Krzyża, stowarzyszenie, które trwało do XVIII wieku, a następnie zostało zlikwidowane dekretami cesarza Józefa II o bractwach.
W latach 1567-1596 przeprowadzono w budynku szeroko zakrojone prace restauratorskie, dodając w przestrzeni za ołtarzem pomieszczenie dla chóru; w tym ostatnim dniu obecny jest święty krucyfiks. Prace rozbudowy nastąpiły w roku 1680. W 1850 roku powstała boczna kaplica poświęcona Madonnie oraz nowy marmurowy ołtarz główny według projektu inżyniera. Villoresi.
W związku ze wzrostem liczby ludności na początku XX w. oratorium okazało się niewystarczające i w 1912 r. rozpoczęto budowę dzisiejszego sanktuarium.
Święto sanktuarium pierwotnie obchodzono 11 maja na pamiątkę cudownego deszczu, który spadł po procesji niosącej krucyfiks po długim okresie suszy w 1817 r. Od 1820 r. triduum wyznaczono na 9-11 maja. Po krótkim czasie święto to przeniesiono na czwartą niedzielę października i miało być swego rodzaju świętem dziękczynienia za rok rolniczy. Z tej okazji odbyła się długo wyczekiwana loteria, której główną nagrodą był tradycyjnie prosiak. Po kasacie klasztoru franciszkanów oratorium św. Bartłomieja uzyskało przywilej uzyskania odpustu przebaczenia z Asyżu.
W 1925 r. na polecenie papieża Piusa W związku z najnowszymi reformami liturgicznymi i kalendarzowymi uroczystość Chrystusa Króla przypada na ostatnią niedzielę roku liturgicznego (niedziela przypadająca między 5 a 11 listopada) i w tę niedzielę przypada także święto sanktuarium.
Mapa:
Sanktuaria w pobliżu:
