Sanktuarium Madonna delle Assi (Monte Cremasco)
SP36, 26025 Monte Cremasco
Sanktuarium Maryjne
UDOSTĘPNIJ
ZAPISZ
4
Sanktuarium Madonna delle Assi (Monte Cremasco)
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
O sanktuarium:
Sanktuarium Madonna delle Assi (w dialekcie Cremasco: santüare dala Madòna dèle As) to miejsce kultu maryjnego zlokalizowane w Monte Cremasco.
Sanktuarium położone jest wzdłuż drogi prowincjonalnej SP CR36, która łączy Monte Cremasco z Palazzo Pignano, naprzeciwko Kanału Vacchelli.
Początki sanktuarium nie są udokumentowane. Lo Zavaglio w swoim tomie Terre Nostre opierał się na tradycji, że objawienie miało miejsce w czasach poprzedzających objawienia Caravaggia (1432) i Dovery (1386), a więc przynajmniej w XIV wieku.
Podczas renowacji, która miała miejsce w 1988 r., odsłonięto okrągłą absydę o pochodzeniu protoromańskim i ślad po ostrołukowym oknie po lewej stronie. Dlatego można sobie wyobrazić obecność bardzo starożytnego miejsca kultu, bardziej odległego niż rzekome objawienie z XIV wieku. Biorąc pod uwagę bliskość rzymskiego miasta Parassus (Palazzo Pignano), nie można wykluczyć jakiegoś powiązania z nim.
Również podczas renowacji na środku nawy odsłonięto fundamenty poprzedniej fasady, wskazując na starszy i mniejszy kościół.
Nawet co do specyfikacji nie ma pewnych danych: być może pochodzi ona z kaplicy pośredniej, zbudowanej głównie z drewna.
Kościół ustawiony jest równolegle do biegnącej wzdłuż niego drogi wojewódzkiej, z nurtem północ-południe, z absydą zwróconą na południe.
Obecny wygląd zawdzięcza rozbudowie budowli, która miała miejsce w XV wieku.
Fasada poprzedzona jest portykiem charakteryzującym się motywami serliany, co poszerza przestrzenność kościoła dając wyobrażenie o większych gabarytach niż jest w rzeczywistości. Pod portykiem w fasadzie znajduje się jedyne wejście flankowane dwoma oknami; powyżej trzy freski przedstawiające Madonnę z Dzieciątkiem, a po jej bokach San Benedetto i San Sebastiano. Nad werandą otwiera się kolejne proste okno, które oświetla wnętrze.
Boki kościoła są dość proste, z oknami po obu stronach wychodzącymi na prezbiterium i pojedynczym otworem od strony wschodniej doświetlającym aulę.
Dzwonnica znajduje się w tylnej części i jest w całości wykonana z odsłoniętej cegły: podzielona jest na kwadraty z małymi otworami. Dolną część od dzwonnicy oddziela wystający gzyms, charakteryzujący się otworami o kwadratowych, okrągłych łukach. Nad komórką biegnie rama, na której stoi stożkowy wierzchołek z sześciokątną podstawą.
W dzwonnicy znajduje się pojedynczy dzwon w mieszkaniu A, wykonany przez odlewnię Crespi prawdopodobnie w 1761 roku.
Ważne konserwatywne renowacje elewacji przeprowadzono w 1989 roku.
Wnętrze obejmuje pokój jednoosobowy. W 1986 roku dokonano całkowitej renowacji aparatury dekoracyjnej, w której można wyróżnić Madonnę na tronie z Dzieciątkiem, dwa śpiewające anioły i wieśniaczkę z objawienia, umieszczoną w ramie z kariatydami i cherubinami na prezbiterium: przerobiono ją, prawdopodobnie w tym samym model podobnie jak poprzedni fresk, obecnie uszkodzony, autorstwa malarza Secchiego z Mediolanu. Ten sam człowiek przeprojektował medaliony sklepienia.
Dekorację otaczającą fresk tworzą kwadratury i anioły, których dłonie przypominają modele Giacomo Parraviciniego zwanego Gianolo, działającego w sanktuarium Santa Maria della Croce w Cremie na początku XVII wieku.
W 1988 roku postawiono nowy marmurowy ołtarz ze sceną Zwiastowania autorstwa Mario Toffettiego.
Mapa:
Sanktuaria w pobliżu:
